Dobry lekarz ginekologii na Dolnym Śląsku

Regularne diagnozy ginekologiczne, opieka nad kobietą w ciąży i po urodzeniu dziecka, jak również środki antykoncepcyjne, włożenie spirali hormonalnej i USG genetyczne to jedne z najważniejszych usług, z których korzysta niemalże każda kobieta. Większości nie musi się powtarzać jak istotne jest dla niej posiadanie naprawdę sprawdzonego lekarza, z wieloletnim stażem, którego może obdarzyć ufnością i będzie przeświadczona o poziomie takich usług. Sprawuje on pieczę zarówno nad profilaktyką, wykonywaniem badań przesiewowych i różnorodnych badań okresowych, ale również wprowadza terapię kiedy jest ono konieczne.

Jeden z bardziej doświadczonych lekarzy ginekologii we Wrocławiu – doktor Michalik.

Badanie USG

Wykonywanie USG to typowa metoda wykrywania nieprawidłowości u ciężarnych kobiet. Pozwala ono łatwo i skutecznie wykryć dużą ilość wad, przede wszystkim rozwojowych. Każda ciężarna powinna wykonać 3 takie testy – po jednym w każdym trymestrze. Oprócz tego, coraz popularniejsze stają się USG 3D, wykonywane metodą dopochwową. W ten sposób na bieżąco obserwuje się w trzech wymiarach ruchy dziecka. W ten sposób USG 3D ma nie jedynie zaletę prewencyjną, ale także będzie to piękne fotograficzne ujęcie i obraz dziecka, który dostaje się następnie w formie na płycie.

We Wrocławiu badania prenatalne można zrobić między innymi w gabinecie Tomasza Michalika.

Na problem ubytków

Bywa, że problem ubytków, jakiś nieestetycznych przebarwień dotyczy kilku zębów. Pacjenci najczęściej unikają wizyt u stomatologa, ponieważ kojarzy się z bólem i wyjątkowo nieprzyjemnymi odczuciami. Dopiero, kiedy problem dotyczy kilku zębów decydujemy się na wizytę stomatologiczną i szukamy dobrego specjalisty. Jednym ze sposobów leczenia jest wszczepienie implantów w miejscu braku zęba. Drugim sposobem leczenia kilku ubytków jest zastosowanie mostów porcelanowych. Protetycy stomatologiczni dobierają leczenie do potrzeb każdego pacjenta. Uzupełnienie brakującego zęba następuje poprzez dowieszenie go do zębów sąsiednich. Przed zastosowaniem tej techniki leczenia trzeba oszlifować dwa przyległe zęby i założyć trzypunktowy most porcelanowy. Protetycy stomatologiczni tłumaczą, że most porcelanowy jest połączony na stałe z filarami zębowymi, znaczy to, że jest wklejony na cement i pacjent pod żadnym pozorem nie może go zdejmować. Most porcelanowy zajmuje tyle samo miejsca, co wcześniejszy ząb pacjenta, więc nie zmienia kształtu twarzy, wygląda naturalnie. Mosty można stosować tylko u osób, które mają, chociaż część swoich zębów, ponieważ stanowią one filary dla przyszłego mostu. Jeżeli pacjent nie posiada swoich zębów to przed założeniem mostów trzeba wykonać uzupełnienia protetyczne ruchome, zwane inaczej wyciąganymi. Najczęściej wykonuje się protezy szkieletowe, umocowane na specjalnych zatrzaskach, zasuwach lub koronach teleskopowych. Są metalowe i posiadają wiele zalet, między innymi: dają dobry efekt estetyczny i duże poczucie komfortu dla użytkownika, a poza tym są stabilne. Pacjenci wymagają, aby wszystkie działania stomatologiczne związane z wypełnianiem ubytków zębowych dawały doskonały rezultat estetyczny, ponieważ piękne zęby ułatwiają nawiązywanie kontaktów. Człowiek nie musi obawiać się, że rozmówca przeżyje niemiłe zaskoczenie widząc stan jamy ustnej danej osoby.

Na rozwiązanie problemów

Problem z zębami ma większość Polaków. Problemem wielu pacjentów są: liczne nieestetyczne wypełnienia, a także niewielkie wady takie jak: przerwy między zębami albo zachodzenie na siebie zbyt ściśle położonych zębów. Dobrą wiadomością dla tych osób jest to, że protetyka stomatologiczna radzi sobie bez większych trudności z takimi problemami. Czasami wystarczy oszlifować zęby i zastosować leczenie koronami protetycznymi. Standardem są korony porcelanowe- oddają one charakter naturalnych zębów pacjenta. Dział stomatologii, jakim jest protetyka stomatologiczna uważa, że oddawanie wyglądu zębów pacjenta jest bardzo ważne, ponieważ, kiedy uszkodzeniu ulega jedynka lub dwójka, pozwala odzyskać pacjentowi pewność siebie i nie wstydzić się uśmiechać. W opisanych powyżej przypadkach bardzo dobry efekt daje stosowanie koron oraz mostków wykonywanych metodą galwaniczną, to znaczy na złocie. Takie korony i mostki mają niewielką grubość, przez co zapewniają fantastyczny rezultat estetyczny. Pacjent musi wiedzieć, że obojętnie, jakie korony i mostki wybierze, to ma pewność doskonałego dopasowania się do dziąseł i komfortu w użytkowaniu. Korony porcelanowe wykonuje się w sytuacji braku korony anatomicznej zęba. Jej brak może być spowodowany złamaniem lub próchnicą, Jeżeli złamanie jest nieduże to wystarczy oszlifowanie zębów i wykonanie korony. Jeżeli ubytek jest znaczy i towarzyszy temu uraz miazgi, to wówczas przed założeniem korony lekarz musi wykonać wkład koronowo – korzeniowy, który cementuje się w korzeniu zęba. Następnie na części koronowej wkładu wykonuje się koronę porcelanową. Jak widać postępowanie protetyka zależy od stanu uzębienia i wykonywanych wcześniej zabiegów. Bywa, że leczenie trwa dłużej i wymaga wykonania wielu czynności. Z rezultatów pacjent będzie zadowolony.

Opieka nad osobą niepełnosprawną.

Analitycy rynku zdrowotnego i lekarze obserwują wzrost liczby osób niepełnosprawnych. Przyczyny niepełnosprawności są różne: od wad wrodzonych po niepełnosprawność będącą wynikiem choroby przewlekłej, np.: cukrzycy, czy nowotworu. Oczywiście odnotowuje się różne stopnie niepełnosprawności -od lekkiego do całkowitej. Opieką nad osobą niepełnosprawną odbywa się przez całą dobę. Warto, przy okazji zaznaczyć, że niepełnosprawność nie musi oznaczać wykluczenia z życia społecznego. Wręcz przeciwnie, jest to bardzo niekorzystne, gdyż uniemożliwia to realizowanie potencjału intelektualnego, sportowego, artystycznego i emocjonalnego. Rehabilitacja medyczna i społeczna pomaga w powrocie do społeczeństwa. Opieka nad osobą niepełnosprawną zmierza do poprawy, jakości życia pacjenta – może przyczynić się do nauczenia się nowych umiejętności. Nie jest prawdą, że powinna ograniczyć się wyłącznie do czynności medyczno-pielęgnacyjnych. Ważna jest również psychika, przebywanie z chorym, rozmawianie lub mówienie do niego – jeżeli pacjent nie jest w stanie porozumiewać się. Lekarze powtarzają, że dla człowieka, który nagle utracił sprawność, np.: w wyniku wypadku najważniejsze jest to, aby się nad nim nie użalać, a z drugiej strony nie rozwijać nierealnych wizji o szybkim odzyskaniu całkowitej sprawności. Lepiej powiedzieć prawdę o czekającym go leczeniu i pozwolić, aby oswoił się z myślą, że całe jego życie ulegnie zmianie. Oczekują wsparcia, choć zdarza się, że uważają, iż nie potrzebują litości, iż całe ich życie zakończyło się w momencie wypadku. Dopiero po upływie dłuższego czasu zauważają, że życie w nowej sytuacji nie oznacza wykluczenia, że przyjaciele i rodzina nie oddalają się. Zmieniło się życie, zmieniły się priorytety, co wcale nie oznacza, że życie musi być gorsze. Pielęgniarki, których dane można odnaleźć na stronach internetowych takich jak medmemo, które oferują profesjonalną opiekę nad chorymi ludźmi.

Opieka nad osobą chorą

Z poważną, przewleką chorobą może zetknąć się każdy. Choroba może trafić na nas, kogoś z bliższej lub dalszej rodziny, przyjaciół, sąsiadów. Część chorób skutkuje ograniczoną sprawnością lub prowadzi do stanu całkowitej niepełnosprawnością. Opieka nad osobą chorą to nie lada wyzwanie – wymaga cierpliwości, znajomości choroby (pomocy w wykonaniu badań), wiedzy o tym, jak korzystać ze sprzętu medycznego, znajomości zasad podawania leków. Nic dziwnego, że nieraz rodzina osoby chorej ma bardzo dużo obaw, czy poradzi sobie z czynnościami pielęgnacyjnymi i medycznymi. Pomimo uczuć do osoby chorej nieraz obawiamy się, czy swoim brakiem wiedzy nie zrobimy choremu większej krzywdy i wolimy powierzyć przynajmniej medyczne czynności komuś, kto ma odpowiednie kwalifikacje. Opieka nad osobą chorą to także wsparcie psychiczne, a tutaj największą rolę odgrywa rodzina, relacje w niej zachodzące i stosunek do osoby chorej, np.: czy rodzina potrafi zaakceptować chorobę, czy też unika chorego. Osoba chora, która ma zapewnione wsparcie rodziny łatwiej przechodzi leczenie, lepiej reaguje na terapię. Ważne jest to, aby rodzina traktowała osobę chorą przyjaźnie, w miarę możliwości angażowała chorego w życie rodziny, nie izolowała go. Instytucjonalna opieka nad chorymi sprawdza się w przypadku ciężkiej choroby wymagającej specjalistycznej wiedzy i codziennej rehabilitacji, ale nawet wybierając taką formę opieki, rodzina powinna wspierać osobę chorą, jak najczęściej odwiedzać i rozmawiać z chorym. Pacjenci mający poczucie odrzucenia, niekochania częściej zapadają na depresję, mają problemy w kontaktach z innymi podopiecznymi ośrodka. Leczenie w sensie medycznym musi łączone ze wsparciem i poczuciem akceptacji. Dlatego wybrać opiekę pielęgniarską. Pielęgniarka będzie również monitorowała uczucie bólu i wdroży działania poprawiające, jakość życia chorego.

Opieka pielęgniarki nad osobą starszą

Problem starzenia się społeczeństwa staje się coraz bardziej realny. Rodzi się mniej dzieci, wzrasta ilość osób starszych, co oczywiście wiąże się z niekorzystnymi zamianami demograficznymi i ogromnym postępem medycyny, umożliwiającym leczenie wielu chorób i wydłużającym życie. Mamy w rodzinach starsze, schorowane osoby, które nieraz wymagają opieki przez całą dobę. Przeciętna pracująca rodzina nie może pozwolić sobie na całodobową opiekę lub osoba starsza mieszka za daleko od młodszych członków rodziny. W takich przypadkach opieka nad osobą starą powinna być powierzona fachowcom. Warto wiedzieć, że pomoc i informację na temat opieki możemy uzyskać w miejskich ośrodkach pomocy społecznej, w placówkach służby zdrowia. Kodeks pracy gwarantuje osobom pracującym w każdym roku kalendarzowym mają prawo do dni wolnych na sprawowanie opieki nad osobami bliskimi z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Opieka nad osobą starą obejmuje usługi opiekuńcze. Najkrócej mówiąc usługi opiekuńcze pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza zabiegi pielęgnacyjne oraz zapewnienie kontaktów z otoczeniem. Z kolei specjalistyczne usługi opiekuńcze związane są rodzajem schorzenia lub niepełnosprawności. Mogą je wykonywać tylko osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Zakres usług opiekuńczych nie jest jednolity, zależy od uchwały rady gminy. Innym sposobem wsparcia są ośrodki wsparcia pomocy społecznej dziennego pobytu. Ich zadaniem jest udzielanie świadczeń osobom, które ze względu na swój wiek, niepełnosprawność lub chorobę wymagają częściowej opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych. Osoba, która nie może mieszkać samodzielnie, jest niezdolna do funkcjonowania w życiu codziennym, może być umieszczona w ośrodku pomocy społecznej, gdzie ma zapewnioną całodobową.

Rola pielęgniarki środowiskowej

W Polsce i w Europie wzrasta ilość osób w starszym wieku i osób niepełnosprawnym. Jest to związane ze starzeniem się społeczeństw, większą długością życia. W okresie ostatnich 30 lat liczba niepełnosprawnych wzrosła dwukrotnie. Najczęściej jest to spowodowane wypadkami komunikacyjnymi, wypadkami w pracy i w trakcie lata oraz wzrastającą długością życia. Opieką nad seniorami i osobami niepełnosprawnymi zajmują się pielęgniarki środowiskowe zatrudnione w przychodniach oraz pielęgniarki pracujące w ośrodkach dla seniorów i osób niepełnosprawnych lub w hospicjach. Według ustawy z 2004 roku pielęgniarka planuje i realizuje kompleksową opiekę pielęgniarską nad osobą, rodziną, społecznością w środowisku zamieszkania,  obejmując opieką: zdrowych i chorych niezależnie od płci i wieku, z wyjątkiem noworodka i niemowlęcia do drugiego miesiąca życia. Nad maluszkami i kobietami w połogu opiekę sprawuje położna. Pielęgniarki obejmują opieką osoby niepełnosprawne. Muszą promować zdrowe zachowania i profilaktykę, zachęcać do regularnych badań, wykonują świadczenia pielęgnacyjne, diagnostyczne, lekarskie oraz rehabilitacyjne. Pielęgniarki prowadzą również edukację prozdrowotną i pośrednictwo w zakresie zdrowego stylu życia, przeprowadzają profilaktyczne u świadczeniobiorców z grup wysokiego ryzyka zdrowotnego. Pielęgniarki prowadzą profilaktykę chorób wieku rozwojowego oraz  edukację w zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych oraz informują rodziców o szczepieniach zalecanych. Pielęgniarki zatrudnione w szkołach i przedszkolach monitorów rozwój dzieci pod kątem wykrywania nieprawidłowości rozwojowych. Pielęgniarki oceniają ogólny stan chorego i proces jego zdrowienia. W przypadku pacjenta nieporuszającego się lub po ciężkim urazie, pielęgniarka ocenia wydolność pielęgnacyjno-opiekuńczą rodziny oraz udziela wszelkich wskazówek i odpowiada na pytania dotyczące opieki nad pacjentem.

Zawodowa pielęgniarka dla Ciebie

Zawód pielęgniarki jest jedną z profesji związanych z ochroną zdrowia. Zdaniem wielu ekspertów z dziedziny ochrony zdrowia jest to zawód niedoceniany, często lekceważony. Tymczasem to pielęgniarka opiekuje się pacjentami, wykonuje podstawowe badania, np.: pobranie krwi, podaje leki, zawiadamia lekarza, jeżeli nagle pogorszy się stan zdrowia pacjenta. Do podstawowych zadań, jakie wykonuje pielęgniarka należy trzymanie się zaleceń lekarza i podstawowych zabiegów, takich jak cewnikowanie, zmiana opatrunku, podpinanie chorego do różnych urządzeń medycznych, podłączenie kroplówek, mierzenie ciśnienia i temperatury ciała, ważenie, podawanie leków, pilnowanie oddziału, pomaga choremu w określeniu jego zdrowia, a przy pacjentach niechodzących, również czynności pielęgnacyjne typ: mycie, zmiana pościeli, karmienie. Pielęgniarka powoli zyskuje na szacunku pacjentów i ich rodzin. Jest osobą z wyższym wykształceniem, wykazująca się nie tylko wiedzą, ale także empatią wobec pacjentów. Rozumie ich zdenerwowanie, dopytuje w imieniu pacjenta lekarza o wyniki badań. Jest w zasadzie pierwszym punktem kontaktowym na oddziale. Z lekarzami pacjent ma mniejszy kontakt niż z pielęgniarką. Istnieją wyspecjalizowane zespoły pielęgniarek w ściśle określonej gałęzi medycyny, np.: operacyjne, anestezjologiczne, kardiologiczne i oczywiście ginekologiczne, zwane położnymi. Nie zastępują lekarza, ale są jego prawą ręką. Pielęgniarka, jako pierwsza ocenia, czy jest potrzeba hospitalizacji pacjenta, rejestruje na dany dzień. Przeciwko pielęgniarkom buntują się pacjenci, którzy nie zgadzają się na zbyt odległy termin wizyty. Warto pamiętać, że rejestrująca pielęgniarka wypełnia zarządzania dyrektora placówki lub lekarza odnośnie rejestracji chory. Termin wizyty nie zależy od jej upodobań. W zasadzie na wybór pielęgniarki pacjent nie ma specjalnego wpływu – to kwestia przypadku.

Opieka pielęgniarska w szpitalach.

Kilka lat temu w szpitalach zatrudniano o wiele więcej pielęgniarek niż obecnie. Po otwarciu unijnego rynku pracy pielęgniarki emigrowały do innych państw, gdzie ich praca jest znacznie lepiej opłacana. Szkoły pielęgniarskie mają problem z przeprowadzeniem rekrutacji. Praca pielęgniarki jest trudna, wyczerpująca i niżej płatna niż praca lekarza. To właśnie niskie zarobki pielęgniarek są przyczyną słabego zainteresowania zawodem. Nie przekonuje łatwość uzyskania pracy i wysokie zapotrzebowanie na pielęgniarki. Opieka pielęgniarska w Polsce jest niewystarczająca, co szczególnie widać na oddziałach intensywnej terapii. Pielęgniarki są przemęczone, co wpływa na ich stosunek do pacjentów. Ministerstwo Zdrowia nie dostrzega problemu pielęgniarek. Szukając oszczędności w szpitalach przeprowadza się redukcję zatrudnienia , jej ofiarą najczęściej padają pielęgniarki. Zdaniem pacjentów opieka pielęgniarska, choć fachowa to nie zaspokaja wszystkich potrzeb, zwłaszcza, jeżeli chodzi o pacjenta w ciężkim stanie lub po operacji. Po wyjściu ze szpitala warto wynająć pielęgniarkę do opieki nad chorym. Pielęgniarki w szpitalach mają pod opieką cały oddziała, muszą zająć się pacjentami w różnym stanie. Jest ich na oddziale za mało, a do tego asystują lekarzom w trakcie badań pacjentów i wizyt. Rodziny oczekują całodobowej opieki pielęgniarskiej w szpitalu nad konkretnym chorym i spotykają się z odmową. Pielęgniarki tłumaczą, że wszystkim pacjentom poświęcają tyle samo czasu, nie dzielą pacjentów na lepszych i gorszych, muszą wypełniać zalecenia lekarzy. Pielęgniarki i tak wykonują czynności opiekuńcze, które przekraczają ich możliwości fizyczne. Dlatego tak ważna jest współpraca między personelem a rodziną pacjenta. Pielęgniarki uczą rodzinę pacjenta, jak wykonywać dane czynności pielęgnacyjne. Znaczna część pacjentów woli, kiedy to rodzina wykonuje podstawowe czynności pielęgnacyjne po przeszkoleniu przez pielęgniarkę. Zadania pielęgniarki zależą głównie od miejsca, w którym pracuje -inne będą w przychodni rodzinnej , inne w szpitalu na intensywnej terapii.